Benim kişisel fikrim, diğerleriyle karşılaştırıldığında, Madrugada’nın son albümünün onlar için ileriye doğru bir adım olduğu şeklinde. Bir grubu bir şarkısına göre değerlendirmek bence de doğru değil, ama bu ‘bir’ şarkı, en azından grubun kapasitesini/ potansiyelini gösterir fikrindeyim. Onu ne yönde kullanacakları veya kullanıp kullanamayacakları ise gruptaki ‘insan’ faktörüne fena halde bağlı… Zira, elemanların sadece müzikal değil, kültürel altyapıları; ve hatta kişisel davranışları bile bunu etkiler. Mesela Madrugada için Silvert Hoyem’in duruşunun, grubun geleceğini olumsuz etkileyeceğini düşünüyorum.

Neyse, alakasız bir yere geldim. Diyeceğim o ki, melodik yapılı müziklerin bizleri daha fazla çektiği düşüncene kesinlikle katılıyorum. Madrugada’nın birçok şarkısını da sırf bu yüzden severek dinliyorum. Ancak kalıcılıkları konusunda benim de şüphelerim var. “Pop” etiketini boşuna yapıştırmadık herhalde. :)

Ama adamın sesi her halükarda dillere destan, hakkını vermek gerek.

Son olarak, itiraf ediyorum ki sözlere hiç dikkat etmedim. Dikkatimi çekmemiş diyelim.:)

Yorumun için teşekkürler Arty.
Let’s go to Müzik Parti! (ehehe ehe)

http://www.muzikparti.com/

Elbow kimdir?: http://www.ntvmsnbc.com/news/405124.asp

I am Kloot’u da ilk kez senden duydum. Şu anda onları dinliyorum ve kaçırdığım konser için ah vah ediyorum. Akustik, sakin. Bunlar hakkında pek Türkçe kaynak yok sanırım.

I am Kloot dinle: http://www.myspace.com/iamklootmusic

Deniz bu akşam Elbow ve I am kloot konserleri var. Garaj İstanbul’da. Umarım ses düzeni Yeni Melek’in ki kadar korkunç değildir.

Akşam üzeri bütün yazıları okurum diyorum bakalım ne olacak.

—
“…little chicken better run, run, run
don’t let the children catch you “

NIN yazısı da çok yakında gelecek. Gecikme için yukarıdaki BAŞKA bölümünde ufak bir ‘güçler’ açıklaması yaptım.

Kulağını bana verdiğin için ayrıca çok teşekkür ederim. Emin ellerde olduğundan şüphe etme. Kendi kulağım gibi bakacağım. :)

Pardon!

Zaten, popülerliğin rengini de giymiyorlar ki. Karanlıklar biraz. Deniz’in de “Tom Waits”e benzetmesi bundan biraz da sanırım. Öyle ki, dinlerken kendimi, bir mafya örgütünün elinde, çıplak bir ampulün ve sigara dumanlarının altında sorguya çekiliyormuşum gibi hissediyorum.

Ve Deniz’e “Madrugada’nın The Doos çağrışımı”nı, ben ve bu grubu dinleyen birkaç arkadaşım da fark ettik. Ama Madrugada, zamanımıza daha yakın doğal olarak.

“Hands Up I Love You” ve “Majesty”, grubu dinlemeye başlamak da doğru tercihler olabilir. Bunlar hoşunuza gitmişse, bir de “Seven Seconds”ı dinleyin. Bu da tamamsa, aynen devam…

*

Hoş, Deniz zaten çok güzel anlatmış. Piyasadaki bilumum dergiden ve içlerindeki bir sürü gereksiz cümlelerden bir şeyler ayıklayıp okuma zahmetine girmeden okumamızı sağlamış. Güzel yazmış. Zaten, yazısından sonra dinlemek istemişseniz, dinlemişsinizdir. Ben de öyle bir giriş yapayım dedim.

Nine Inch Nails’i bekliyorum, dnler miyim bilmiyorum!? :))

Kulağımız Deniz’de!…